AGI – “اگر ارتش اسرائیل با من تماس بگیرد ، من می روم” ، اما “به اندازه کافی با دستکاری های Shoah”. دانش آموز دانیل بارنبویم ، آهنگساز و مدیر موسیقی Teatro Massimo در پالرمو ، در راس BBC Philarmonic و از 1 سپتامبر 2022 Volksoper در وین، عمر میر ولبر روزهای بزرگداشت را برای به راه انداختن تحریک انتخاب کرد: “چه زمانی این اتفاق افتاد ، یک بار یک نماینده مجلس گفت ، یک مادر اسرائیلی دیگر نمی خواهد پسرش دکتر شود یا یک فیلسوف شود و می خواهد او را یک سرباز کند؟” در مصاحبه با AGI از خود و کشورش می پرسد.

این آهنگساز سوالی را مطرح می کند که حداقل از آن زمان تاکنون چندین سال است که دنیای روشنفکری یهود را متحرک می کند Avraham Burg، رئیس جمهور سابق کنست و آژانس یهودی ، در سال 2007 جلد “هیتلر را شکست دهید” ، که در آن نماینده چپ اسرائیلی – که در ابتدای ژانویه گذشته از اسرائیل خواست که دیگر او را یک شهروند یهودی نداند ، منتشر کرد. این به معنای وضعیت پایین تری برای ساکنان غیر یهودی آن کشور است – می نویسد: “… استراتژی یهودیت که خود را به عنوان تنها استدلال مطرح می کند هیچ پاسخی ارائه نمی دهد” ، می نویسد بورگ. “چالش های” ادغام با یهودیان وی افزود: “هر بار كه ما سعی می كنیم این استراتژی را زیر سال ببریم – كلماتی كه سكوت را زیر سال می برند: كفش ، كشتار ، نفرت از خود یهودی. یهودی ستیزی ، اسواستیکا و هیتلر بار دیگر تصمیم می گیرند که این یهودی کیست ، و بحث را قبل از شروع بحث خاتمه می دهند “.

مایر ولبر پس از گذراندن دوران نوجوانی در Beersheba ، در صحرای Negev ، جایی که در سال 1981 متولد شد ، شروع به فعالیت موسیقی کرد که باعث شد چندین بار اپرای اسرائیل را کارگردانی کند و ارکستر سمفون Raanana ، که هر ساله در پروژه های آن حدود 7000 کودک شرکت می کنند. اگرچه او علاقه دارد بگوید که احساس می کند “بخشی از جامعه” اسرائیل است ، اما سرنوشت سردبیری بدتری نسبت به بورگ در خانه داشته است. پس از تقدیم کتاب خوبی به موتزارت ، در واقع او را نپذیرفتند “داستان واقعی و غیر واقعی Chaim Birkner” که اخیراً توسط سلریو منتشر شده است، رمان یک “ضد قهرمان” است که 108 سال قدمت دارد و در خاطرات خود رابطه با یهودیت و کشوری را که به طور فزاینده ای به “بنیادگرایی مذهبی” بسته می شود ، زنده می کند.

خبر پیشنهادی  كنته با توجه به وضعيت هاي كل اقتصاد ، با روساي هيئت ها ملاقات مي كند

“من این پیشنهاد را به 23 ناشر دادم – او می گوید – و همه آنها گفتند” نه “. تصادفی نیست كه این روزها را برای چاپ در انتخاب كردم. رابطه عاطفی من با اسرائیل بسیار قوی است. حافظه نقش مهمی در این پیوند دارد. در اسرائیل ، حافظه اصطلاحی عاشقانه نیست ، اما پسر 18 ساله را ترغیب می کند که برای دفاع از کشورش جان خود را به خطر بیندازد. حافظه ، این حافظه ، فقط یک موضوع نمادین نیست که سالی یک بار درباره آن صحبت کنیم. کودکی در اسرائیل از پنج تا شش سالگی با آن روبرو می شود. این هم به خاطر بهشت ​​چیز زیبایی است ، اما کسانی هم هستند که مثل من لحظه ای متوقف می شوند و می پرسند: ‘ممکن است چیزی نیاز به تغییر داشته باشد؟ کجا میریم؟ “

تأملات ولبر و چایم شامل سوالات بسیار عمیقی است که مربوط به حافظه است. “رابطه بین شعاع ، صهیونیسم و ​​ارتش اسرائیل بسیار بسیار عمیق است. جذابیت احساسی که برای یک پسر پیش می آید – او توضیح می دهد – “همه می خواهند ما را بکشند” ، با پیوند به Shoah. اما شناخته شده است که این درست نیست ، و تجدیدنظرهایی از این قبیل بیانگر یک روش تفکر قدیمی است. نتیجه این است ، همانطور که در دولت نتانیاهو اتفاق می افتد ، حضور گروههای مذهبی خشن در اسرائیل آیا اسرائیل به نوعی به آن خاطره ای که قرار بود تجسم کند خیانت کرده است؟ “نه – او پاسخ می دهد – مادرم در آنجا زندگی می کند ، و با وجود همه آنچه اکنون می گویم ، اگر ارتش با من تماس بگیرد من می روم. من فقط می توانم انتقاد کنم زیرا می دانم که خواهم رفت

خبر پیشنهادی  میخانه ای که برای جلوگیری از رقابت با رستوران دارها از خوردن غذا صرف نظر می کند

پس چه تغییری می پرسید؟ “مهمترین چیز اعتراف به این موضوع است یهود ستیزی آن چهره قبلی ندارد. گروههای ضد اسرائیلی ، چه چپ و چه افراطی راست وجود دارد ، اما حوادث تروریستی اغلب به عمد با وقایع ضد یهودی اشتباه گرفته می شوند. با این حال ، یهودستیز از شما برای راه به دنیا آمدن متنفر است. ضد اسرائیلی برای کاری که انجام می دهید از شما متنفر است “. “به عنوان مثال – او به AGI اضافه می کند – من می خواهم بدانم ، به عنوان فردی که در اروپا زندگی می کند ، چه محصولاتی از اسرائیل در بازار وجود دارد و چه کالاهایی از سرزمین های اشغالی. دولت اسرائیل ادعا می کند که این یهودی ستیزی است. ، اما در واقع اینطور نیست ، هیچ ارتباطی با آن ندارد. این بهایی است که آن کشور باید برای یک جنگ بی فایده که بیش از 50 سال در جریان است ، بپردازد. اما اگر شما چنین بگویید ، آنها همیشه شوع را مطرح می کنند “.

ولبر ، مترجم التقاطی و پرشور موتزارت ، تئاتر را به عنوان مکانی از آزادی خلاق تفسیر می کند ، همانطور که چایم با حافظه خودش این کار را می کند. “پالرمو و تنوع آن از سایر شهرها از من حمایت می كند – از نظر فنی و فلسفی. سال گذشته یك هنرمند كرد آمد و مورد تشویق قرار گرفت ؛ برای افتتاحیه فصل اپرا من مفیستو بودم و آواز خواندم آهنگ ییدیش. راست و چپ در اینجا کاری ندارند. نکته این است که اگر وارد تئاتر شوید ، برای پرسیدن س questionsالاتی فرا خوانده می شوید ، که هر کس می تواند یک بار در خارج ، پاسخ متفاوتی به آنها بدهد.. در یک تئاتر می توانید هویت خود را پیدا کنید. یک تئاتر بدون مخاطب – او به یاد می آورد که یک قسمت مهم از رمان را دوباره راه اندازی کرده است – مانند یک کنیسه بدون وفادار است “.

خبر پیشنهادی  هند از ابتدای شیوع همه گیر بیش از 10 میلیون عفونت برای Covid است

در تئاتر ، ولبر بازی “درست و غیر واقعی” خود را انجام می دهد ، همانطور که چایم با حافظه خود بازی می کند: “این – او می گوید – نقطه حافظه است: ما آن را به آرامی می سازیم ، و همچنین Chaim نیز چنین می کند ، که هر بار شخصیت جدیدی را اختراع می کند که داستان خودش را تعریف می کند”. هر بار یک امتیاز متفاوت ، یک داستان جدید. در رمان یک کاپو وجود دارد که Chaim بازمانده از هولوکاست به داشتن پولی که آلمان به بازماندگان اختصاص می دهد کمک می کند. چایم این را می داند ، اما “داستان بی نقصی را ایجاد می کند تا حداکثر مقدار موجود را داشته باشد”. او “در فضای بین آنچه اتفاق افتاده و آنچه ممکن است رخ داده زندگی می کند. و این فاجعه او است”.

“ما تصمیم می گیریم چه چیز زیبا و چه زشت”وی برای کسانی که از او در مورد رابطه موسیقی و نازیسم و ​​رفتار ویلهلم فورتوانگلر رهبر ارکستر افسانه ای متهم به همکاری با نازیسم می پرسند ، توضیح می دهد. “من صادقانه اعتقاد زیادی به انسان و موسیقی ندارم. همه چیز نسبی است ، هم بد و هم خوب” ، وی با یادآوری جمله ای بسیار قوی از پیانویست آرتور شنابل ، كه هرگز نمی خواست از آلمان به آلمان برگردد ، اشاره می كند. که در سال 1933 فرار کرده بود: “من نمی خواهم در کشوری بازی کنم که مرا بپذیرد فقط به این دلیل که در یک جنگ شکست خورده است”. مایر ولبر توضیح می دهد: “این چیزها درست در سال 1947 درست بود – اما در سال 2021 نه. من نمی خواهم اینگونه زندگی کنم. شخصیت من ، Chaim ، نشان می دهد که چه مدت در این داستان زندگی کرده ام: حافظه در لحظات مختلف نقش های مختلفی دارد و به طور مداوم تغییر می کند. داستانی وجود دارد که درست است و همزمان درست نیست “.