در این 2020 که فراموش می شود ، موسیقی نشان دهنده کمک های اولیه در برابر مالیخولیای شهرهای خالی ، خانه های اشغال شده به زور ، آن زندان غم انگیز و بدون میله است.

با این حال دقیقاً این موسیقی خواهد بود که قطعه قطعه خواهد شد ، وقتی که از آن بیرون می آییم واضح است ، از این سال ناگوار ، که اگرچه ، اگر واقعاً بخواهیم چیز مثبتی را از گوش ما بکشیم ، منبع الهام هنرمندان ایتالیایی است ، و رکوردهای عالی را از بین ببرید

از آنجا که موسیقی ، حداقل موسیقی ضبط شده ، ساخته شده در منزل (و هرگز اصطلاح مناسب تر به نظر نمی رسد) ، همچنان دود دودکش ها را دود می کند ، در بیشتر موارد ، هنرمندان از تسلیم وسوسه به تعویق انداختن خروجی های خود از یک زمان دیگر خودداری می کنند. فکر کردن در مورد تبلیغ محصول نهایی ممکن بود ، زیرا مردم به موسیقی احتیاج دارند ، به آن پناهگاه دست نیافتنی ، آن حباب انسانیت و شعر ، آن بلیط به مکانی در جای دیگر ، جایی که همه ما عرق چسبیده به آن را در آغوش می گیریم ، نیاز دارند. موانع در حالی که کسی روی صحنه ایستاده و بازی می کند.

به همین دلیل ، مانند هر سال ، حتی بیشتر از این ، ضروری است که رتبه بندی زیباترین رکوردهای ایتالیا در سال 2020 را به شما ارائه دهیم تا بتوانید آن را در سال 2021 (امیدواریم) یا حتی در سال 2050 ، زمانی که این داستان بد متوقف خواهد شد ، به دست بگیرید. آن را زندگی کنید و ما می رویم و آن را می گوییم ، و شاید ما بخواهیم آن آهنگ هایی را که سورئال ترین ماه های زندگی کل نسل ها را کمی دردناک تر کرده است ، با ذهن مرور کنیم.

به این هنرمندان ، همه ، حتی کسانی که موسیقی شایسته این 50 نفر برتر را تولید نکرده اند ، ما می گوییم متشکرم که آنجا هستید ، ممنونم که به عنوان شاعر و نوازنده از ذات خود دست نکشیدید ، ممنونم که به ما یادآوری کردید که چیزی وجود ندارد که نمی تواند زندانی شود ، فرصتی برای سوار کردن یادداشت های خود و رفتن به مکانهایی که ویروس و ماسک وجود ندارد ، افرادی که به جای لبخند خفه می شوند ، افرادی که به جای اینکه به سمت یکدیگر بروند ، دریبل می کنند ، افرادی که به جای نوازش آرنج به یکدیگر می دهند. از اینکه روح و شانه خود را به ما عرضه کردید متشکریم

1 – ساموئل برسانی – “Cinema Samuele”: گوش دادن به رکوردی از Samuele Bersani کلمات را از دهان شما بیرون می کشد ، به شما امکان می دهد از طریق شاعرانه ترین و دقیق ترین و م effectiveثرترین قلم باقی مانده در ترانه سرایی ایتالیا به جهان نگاه کنید. او بالاتر از همه ، بله ، او که برای فروش از جدول رده بندی فروش ندارد ، او که در پنجاه سالگی همچنان خودش است بدون اینکه خودش را پر از خودش کند ، به ما افتخار عبور از روح رنج دیده خود را بدون پرداخت هزینه در باجه عوارض ، در راهی روشن و صادقانه. “سینما ساموئل” به عنوان یک مالتی پلکس احساسی در نظر گرفته شد که هر کس می تواند روی داستان مورد علاقه خود برای شنیدن کلیک کند. ده آهنگ ، همه شگفت انگیز است ، اما در این مرحله مسئله سلیقه ای است ، از این طرف آهنگی که قطعه ای از روح ما را دزدیده است “حافظه شما” نامیده می شود ، که شما نمی توانید آن را گوش کنید بدون اینکه با دستی که نگه دارد چهره ، نگاه کردن به پنجره یا دیوار روبروی ما ؛ که همه ما خاطره ای داریم که ، خوب یا بد ، هرگز ما را ترک نخواهد کرد ، که “وقتی او می رسد گرسنه و تشنه است” ، اما شاید هیچ کس نتواند آن را با چنین تلخ ، مالیخولیایی ، و شامل انرژی ، به موسیقی ترجمه کند. این بدون شک بهترین آلبوم سال 2020 است.

2 – فرانچسکو بیانکونی – “برای همیشه”: این اولین آلبوم انفرادی است از فرانچسکو بیانکونی ، یکی از پیچیده ترین نویسندگان صحنه ترانه سرایی ایتالیا ، و همچنین برای اکثر اوقات ، به عنوان صداگذار و پیشخوان باوستل شناخته می شود. “برای همیشه” یک آهنگساز واقعی است ، مستدل ، تصفیه شده ، مینیمالیستی ، به طور خلاصه ، همه چیزهایی که خلاف حال و هوای دیسکوگرافی ایتالیایی است ، اکنون گیر و پر سر و صدا ، غرق شده توسط عبارات مختلف و ضرب و شتم موسیقی سبک است ، که ترک نمی کند فضایی ، به استثنای بسیار کم ، برای هر پروژه محکم و به یاد ماندنی که مجاز به تصور آینده ، مکان ، چشم انداز آن هستیم. از سوی دیگر ، بیانکونی خود را به عنوان گرانبها و غیر متعارف تأیید می کند و “برای همیشه” از این نظر به نظر می رسد مانند یک شورش فکری در موسیقی باشد ، ترانه هایی که با ملودی هایی که تقریباً به طور انحصاری با صدای عمیق بیانکونی تعدیل می شوند ، با قدرت متن هایی که در آنها شعر و واقعیت مخلوط می شوند ، حرکت می کنند و ما را راهنمایی می کنند. سفری سورئال و جذاب. ما می خواهیم بگوییم که یک رکورد بسیار شجاعانه ، همانطور که آنها دیگر چنین کاری نمی کنند ، اما شاید ، به خصوص در این لحظه ، لازم است که خود را به این ایده که این پاپ 2.0 کل کیک را خورده و دهان خشک کرده است رها نکنیم. کسانی که کام دارند ، بدون افتادن به یک سیه روی شیادی رادیکال غیر ضروری ، کمی بهتر ، کمی سخت تر.

3 – Colapesce و Dimartino – “I mortali”: “I mortali” اولین پروژه ای نیست که چهار دست همزمان فرو می روند Colapesce و Dimartino ، بال سیسیلی ایندی ایتالیا ، و ما در مورد indie واقعی صحبت می کنیم ، یک انقلاب ترانه سرایی تاریخی که متأسفانه ثمرات آن در حال انجام است. بلعیده شده توسط جریان اصلی بلعیده می شود. به همین دلیل یک آلبوم از این نوع ، که تقریباً از نظر زیبایی ، از پیدایش ، از نظر رویکرد به موسیقی مجریان آن تقریباً سیاسی است ، ضرورت بیشتری پیدا می کند تا به ما یادآوری کند که این یک سنت وجود دارد و ما از استعدادهای مناسب و با تمام مهارت برخوردار هستیم. مراقبت از آن “من فانی” یک آلبوم پر زرق و برق است ، روایتی بسیار دقیق ، تصویری که شاعری را ترسیم می کند و ما احساس نوستالژی لعنتی می کنیم. سپس به سیسیل گفته می شود ، سرانجام در زیبایی آن ، خالی از آن کلیشه های غیر قابل تحمل ، واقعیتی صادقانه همانطور که انتظار می رود و معاصر است زیرا ما هنوز عادت به دیدن آن نداریم. مروارید مطلق “ماه عرب” همراه با کارمن کنسولی ، یک فیلمبرداری کامل از جوزپه تورناتوره در چند دقیقه آواز خواند. Colapesce و Dimartino با “I mortali” تصمیم می گیرند دهمین سال کار خود را جشن بگیرند ، در پشت سر آنها مجموعه ای از شاهکارهای کوچک وجود دارد که حتی تا چند سال دیگر شنیده خواهد شد ، آینده ترانه سرایی ایتالیایی در دست هنرمندان جدی مانند آنها است. براوو آمادئوس با اعطای احترام به وجود او با اعطای مرحله ای که متعلق به اوست ، یعنی سنرمو ، البته خیلی دیر.

4 – لوسیو لئونی – “Where are you”: لوسیو لئونی یک آلبوم است ، یا بهتر بگوییم یک آلبوم دوتایی ، که آن را به دو قسمت تقسیم کرده است ، تقریباً عالی. پانزده ترانه که دارای شخصیت هستند ، از قلم نورانی یک خواننده و ترانه سرا به معنای واقعی کلمه منحصر به فرد تف می کنند. در یک لحظه تاریخی که آنچه “می رود” بیشتر و بیشتر ابتدایی است ، که در آن دیگر از هنرمندان حتی یک ظاهر واضح نیز خواسته نمی شود ، لئونی یک آلبوم باروک تولید می کند که متفاوت ترین صداها را بررسی می کند: از قدرت مهار نشدنی “Il surpasso” “تا پالایش” Dedica “، از تمرین جذاب زبانی” Train “تا تئاتر آواز” San Gennaro “و” Atomizzazione “، که یک زمین بازی است که به ویژه برای او مناسب است (در صورت امکان به کنسرت های او بروید ، باور كردن). و سپس مروارید آلبوم ، “Mongolfiere” ، آهنگ مهیج و دلخراشی است که قطعه ای از روح شما را می دزدد و بدون اینکه لرزش و سرگیجه شما را حفظ کند ، آن را به فضا می فرستد. لوسیو لئونی خوب نیست ، او ضروری است ، تا یادآوری کند که یک روش عمیق تر و متعهدانه و شاعرانه تر از تصور موسیقی وجود دارد. او تأیید شده است که یکی از جالب ترین ترانه سرایان در صحنه موسیقی ایتالیا است ، او تئاتری اما مدرن ، شاعرانه اما صمیمی است. اگر آن را از دست بدهید ، این بدان معناست که لیاقت آن را ندارید.

5 – لوسیو کورسی – “وقتی بزرگ شدیم چه خواهیم کرد؟”: لوسیو کورسی آنجاست اما او آنجا نیست. در صحبت های کسانی که در محیط موسیقی می چرخند وجود دارد ، آسان است که اگر آهنگ خود را در گپ زدن با افرادی مانند Francesco Bianconi (تهیه کننده این رکورد) یا Dario گپ بزنید ، به راحتی از او نقل قول ترانه های او می شود. برونوری با این حال او آنجا نیست ، شاید به این دلیل که خیلی دیر به ایستگاه رسید تا از آن قطار مستقل که مستقیماً به عموم مردم ایتالیا می رود استفاده کند (نگاه کنید به بازیگران Sanremo 2021). بنابراین نام او ، بیش از آنکه در یک کنسرت فریاد بکشد ، همچنان بین لبهای آن 35 هزار شنونده ماهانه در Spotify زمزمه می شود ، کاملاً کمتر از میانگین موفقیت. شاید به همین دلیل است که ما آن را خیلی دوست داریم ، شاید این عشق بی قید و شرط به آهنگ های او که قبل از آن دستانمان را بالا می آوریم ، ما را مجذوب خود می کند زیرا بسیار صمیمی است ، بسیار کم محبوب است ، شاید این یک عقب گردی شیک رادیکال باشد. نه ، این جمع نمی شود ، واقعیت این است که “وقتی بزرگ شدیم چه خواهیم کرد؟” این یک کار فکری و در عین حال خلع سلاح کننده ، درخشان از زیبایی است که شما را می خنداند. داستانهایی که هیجان انگیز است ، آهنگهایی که کام شما را نوازش می کنند ، نه قطعه زیبا ، همه عالی ، همه با هم هماهنگ هستند ، ما می توانیم آن را به عنوان یک آلبوم مفهومی درباره خودمان و همه چیزهایی که اطراف ما را احاطه کرده است تعریف کنیم که کورسی ، متولد 1993 ، با صدای خود رنگ مسحورکننده

6 – کریستیانو گودانو – “من قلبم را از دست داده بودم”: نگران نباشید ، اگر او آن را از دست داده بود ، قلب او ، کریستیانو گودانو ، که همه ما او را به عنوان صدای مارلین کونتز می شناسیم و دوستش داریم ، بدون شک یکی از جذاب ترین و جدی ترین واقعیت های موسیقی ایتالیایی در سی سال گذشته است سالها ، در پایان او به وضوح آن را پیدا کرد. چون نوشتن آلبومی مانند این کار به قلب و کاردستی نیاز دارد. ما اغلب شک داریم که همه چیز ، کاملاً همه چیز ، تا آخرین بار یک تعقیب و گریز بسیار کسل کننده شده است ، اینکه ترانه سرا ، همانطور که سنت آن را مطرح کرده است ، دیگر وجود ندارد و دیگر حتی امید دور برای یافتن چیزی وجود ندارد. معنی دار بودن در گوش ما چسبیدن بنابراین اغلب ما سعی می کنیم با تقدیس مجریان آن از itpop جدید بهترین استفاده را ببریم تا دهان به دهان امید خود بگذاریم. خوشبختانه کریستیانو گودانو با آلبوم های باشکوهی چون “قلبم را از دست داده بودم” می رسد و ستاره های آسمان موسیقی دوباره آرایش می شوند.

7 – پنگوئن های تاکتیکی هسته ای – “اوچ!”: در “اوچ!” پنگوئن ها با صداهای جدید سرگرم می شوند ، آنها کارت ها را پراکنده می کنند ، حتی بخشی از مخاطبان علاقه مندان خود را آواره می کنند ، اما همه را در این که آنها در شکل عالی هستند ، دائما رشد می کنند ، “اوچ!” در واقع این یک EP بدون سوراخ است ، هفت آهنگ همه زیبا ، بعضی از آنها بسیار بسیار زیبا هستند (“Bohemien” و “Pastel white” شاید بالاتر از همه ، اما آنها سلیقه هستند). پنگوئن ها را می توان در تمام ژانرها و اشکال و صداهای مورد نظر کاهش داد ، آنها به هر حال به کار خود ادامه خواهند داد ، زیرا آنها موفق می شوند با استعداد گرانبهای خود لول نشوند ، آنها بدون اینکه کنجکاوی گوش دادن را از بین ببرند ، شعله را زنده نگه می دارند و بهترین ها را از همه چیز می گیرند که گوش می دهند ، بدون اینکه در موفقیت خودشان بازی کنند و یک کار عالی را به خانه بیاورند. برای همه کسانی که فکر می کردند “Ringo Starr” نقطه ورود است ، شما چیزی نمی فهمید.

خبر پیشنهادی  اینتر به رئال مادرید 0-2 باخت و خطر حذف از لیگ قهرمانان را دارد

8 – Dj Slait ، Low Kidd ، tha Supreme و Young Miles – “Bloody Vinyl 3”: بیش از یک رکورد ، یک حماسه ، یک پروژه به نام میکس تیپ که توسط یک DJ ، Slait و سه تهیه کننده انجام شده است ، در میان روشن ترین صحنه های هیپ هاپ فعلی: Tha Supreme ، پدیده ای بسیار جوان با استعداد بلوری. که از پایین سن و از زمان ناشناس ماندنش در حال بازسازی صدای رپ ایتالیایی است. و سپس Low Kidd ، نبوغ دیگر تور Machete Crew سلمو ، و Young Miles ، متولد 2002 با رزومه ای در پشت سر خود که هر نوازنده متوسط ​​موفق یک بار دو زندگی برای ساختن آن طول کشید. در طول ضبط ، قهرمانان اصلی صحنه رپ ایتالیا در لیست آهنگ 15 آهنگی از میله های خود عبور می کنند. در این میان Salmo ، Dani Faiv ، Lazza ، Madame ، Massimo Pericolo ، Capo Plaza ، Hell Raton ، Gue Pequeno ، Nitro ، Fabri Fibra و Jack La Furia. شورشی از ضرب و شتم جذاب ، ثابت ماندن تقریباً غیرممکن است ، به لطف این نسل از نام هاست که رپ سرانجام در ایتالیا به چنین کیفیت بالایی رسیده است ، اگر به موسیقی تبدیل شده باشد ، با استثناهای واضح ، کاملاً نویسنده است. طعم و مزه تصفیه شده است ، قلم ها تصفیه شده اند ، ما به دنبال چیزی بیشتر از فروش ضبط هستیم ، ما شور و شوق را در ساخت مهندسی آهنگ ها درک می کنیم. “Swings” ، دوئت بین Mara Sattei ، خواهر Tha Supreme (تبریک به مادر به خاطر دو استعداد) و یکی از جالب ترین صداهای موسیقی معاصر ایتالیا ، و کوئز ، آهنگی است که قرار است بماند. “Greve” ساخته Madman ، بمبی که عضلات بدن شما را حتی اگر بی حرکت بمانید کشش می دهد. خیلی خوب.

9 – Brunori SaS – “تراشه!”: “تراشه!” Brunori SaS تا درجه نهم است ، در داخل او تمام احساسات عمیق خود را ، که حتی گاهی اوقات ممکن است دلال محبت به نظر برسد ، اگر شما از خلوص شعرهای خواننده و ترانه سرای کالابری ، همیشه نسبت به خودش وفادار به روش خود درک موسیقی ، نمی دانید به عنوان یک نوازنده ، به عنوان شنونده و به عنوان یک ارتباط دهنده. نظر فروتن ما این است که در مقایسه با فیلم “در خانه عالی” یک مرحله ، اگر نه عقب باشد ، یک طرف است ، اما همچنان یک اثر با بالاترین کیفیت ، کیفیتی است که ما به شدت به آن نیاز داریم ، که در آن تک آهنگ های “فراتر از عشق” و “برای دو نفر مثل ما” که دو مروارید واقعی هستند.

10 – رافائل گوالازی – “من یک برنامه دارم”: اگر فکر می کنیم جشنواره Sanremo توسط Diodato با آهنگی که فقط یک نوحه مبهم در آن را به خاطر می آوریم ، به “Carioca” او ، قطعه ای از کار واقعی موسیقی پسا مدرن ، برنده شد ، ما باید نوبل “من یک برنامه دارم” نتیجه یک دیدار فوق العاده جذاب بین یکی از بهترین نوازندگان موسیقی جاز در صحنه ایتالیا (و نه) و یک سری از تهیه کنندگان خارج از منطقه راحتی او است که تصمیم گرفت با آنها همکاری کند. نتیجه یک اتصال کوتاه انفجاری ، شگفت آور ، مهیج است. از ابتدا تا انتها لذت ببرید و بعد سیگار بکشید.

11 – ژولیر – “Emanuele (علائم تجاری ثبت شده)”: قدرت Geolier در توانایی آن برای تولید موسیقی معاصر و کاربردی با سهولت فوق العاده نهفته است. این زبان اوست ، دنیای اوست ، او حتی قبل از گفتن آن بر آن مسلط می شود و با استفاده از زبان ناپولیتی همانطور که فقط زبان ناپالیستی اجازه می دهد تصویری را به تصویر می کشد که در عین خشن بودن آن شگفت انگیز است. تصاویر به دنبال یکدیگر می روند ، روایت روان است ، صدا را در بر می گیرد ، صدای شدید است ، تفسیر ضروری است. اگر همه در حال تعقیب Geolier هستند ، یک دلیل وجود دارد و آن این است که او تنها کسی است که می تواند به کسانی که هنوز به آن نرسیده اند ترجمه کند که صدای 2020 چیست.

12 – بونتی – “اینجا”: یکی از بهترین رکوردهای سال برای ترانه سرایی که عدم حضورش در صحنه های بزرگ این کشور نمایش ملموس میزان سقوط ما است. بونتی به زمان دیگری تعلق دارد ، زمانی که آهنگ ها با توجه و آگاهی از حقایق ساخته شده اند ، وی رکوردی را که امروزه باتیستی ممکن است ساخته باشد ، ایجاد می کند ، شعر وجود دارد اما پلاستیکی نیست ، دوپینگ نمی شود ، به نمایش نمی گذارد ، برعکس ، کشیده شده توسط دم بین ما ، در میان رفت و آمد ، زندگی پرهیاهوی بی مورد ما. گوش دادن به او به این معنا تعطیل ، نفس ، مکث برای تأمل با خودش است ، برای مدتی رها کردن ، که شاید برای ما خوب باشد ، “اینجا” آنقدر ضد جریان است که به عنوان یک تحریک مسالمت آمیز و روشنگر طنین انداز می شود.

13 – Maestro Pellegrini – “Fragile”: اولین آلبوم Maestro Pellegrini ، که شاید بسیاری او را گیتاریست Zen Circus می شناسند. مرحله کامل است ، مسیر به هدف رسیده است ، Pellegrini یکی از بهترین سوابق این سال ناگوار را پیشنهاد می کند ؛ شعرهای او روشن ، صدای توصیف ، پیچیده ، بهترین ترانه سرایی های کلاسیک و بهترین های جدید وجود دارد. ما نمی توانیم بفهمیم که آیا به طور ضبط شده ، جایی برای چنین پیشنهادی وجود دارد ، اما اگر کسی در آنجا باشد ، در صفحه Spotify Maestro Pellegrini ضربه بزنید و آنها را مجذوب خود می کند.

14 – Vodoo Kid – “amor، requiem”: برای فهمیدن ، با دقت عمل جراحی ، موسیقی ایتالیایی ، حداقل جالب ترین مورد را بر روی پخش کلیک کنید. در این میان ، او به سمت کشف مجدد صدای زنانه حرکت می کند که کاملاً منطبق بر احساسات صداهای معاصر است. برای مثال ، Vodoo Kid مسحورکننده است ، تفسیر آهنگ ها نه تنها به گونه ای صریح است که شما را به سمت داستان سوق می دهد ، بلکه به اندازه ای ساختار یافته است که گوش دادن آسان به چیزی کاملاً شخصی را ممکن می سازد. خیلی خوب.

15 – امید – “آخرین مردن”: اسپرانزا مانند ما همیشه دوست دارد که همه رپرها این کار را انجام دهند: عصبانی ، متفکر ، اصلی ، سخت ، قابل اعتماد. اسپرانزا با کلمات ، با زبانها ، با تصاویر ، روی یک حلقه به تنهایی علیه همه دست و پنجه نرم می کند. و در آخر او پیروز می شود.

16 – سیرک ذن – “آخرین خانه دنج”: ذن دیگر از “Go fuck all” نیست ، نه به این دلیل که نرم شده است ، خدای ناکرده ، در واقع بیش از همه به این دلیل که “Go fuck all” آلبومی با قدمت بیش از ده سال است مهمترین چیز برای هر واقعیت موسیقی ، به ویژه یک فعالیت نزدیک به 30 ساله ، توانایی بلوغ همراه با مخاطبان است. از این منظر ، “آخرین خانه دنج” نه تنها رکورد خوبی است ، بلکه شاید یک رکورد اساسی در کل مجموعه Zen Circus باشد. این به این دلیل است که صدای آنها ضمن حفظ آن خطوط تعیین کننده راک ملودی ، به طور فزاینده ای بر روی ترانه سرای متعهد کسانی که به درستی به نقطه خاصی از سفر خود رسیده اند ، متمرکز می شود ، دیگر نمی خواهند با ارسال “همه شما را لعنتی” مشکلات خود را حل کنند . در این آلبوم آنها سعی دارند تا شعرهای اپینو را برجسته کنند ، که آهنگهای عالی مانند “Non” و “Appesi alla luna” را پخش می کند. روی صندلی بنشینید و با دقت گوش کنید. خوش آمدید بچه ها.

17 – مولتنی – “بدون ارث”: “بدون ارث” بیش از یک عنوان جمله است: هیچ وارثی از مولتنی وجود ندارد ، هیچ وارثی از آن جهان وجود ندارد ، انقلاب دیجیتال به این معنی است که کل نسل هنرمندان مرده سرگردان هستند دیسکوگرافی مانند زامبی هایی که به جای گاز گرفتن ، آواز می خوانند تا تکثیر شوند. “بدون ارث” زیباست ، همه چیز ، دردناک است ، مانند زمانی که می گذرد ، مانند خاطرات ناپدید شده ، یک زندگی کامل در نوک زبان بدون اینکه هرگز بتوانم درک کنم آنچه اتفاق می افتد. در اینجا ، سابقه مولتنی باعث افکار از این دست می شود.

18 – نیترو – “GarbAge”: به محض گوش دادن به “GarbAge” این تصور را دارید که 15 دیسک را در یکی گوش داده اید ، یک فیلمبرداری کامل از کوبریک ، “اتاق” توسط ون گوگ ، یکی از آن کارهایی که شما را روی صندلی میخکوب می کند ، این شما را مجبور می کند که توجه کنید ، به هزارتوی کلمات و تصاویر و ضرباتی بروید که نمی دانید چگونه از آن بیرون بیایید و وقتی آهنگ ها تمام می شوند و خود را در خارج می یابید ، بلافاصله انگیزه بازگشت را پیدا می کنید. عالی.

19 – ژنو – “METROPOLI”: صدای جدید ، مینیمالیستی ، جوی. بیست دقیقه وقت بگذارید تا به یک داستان شش آهنگ گوش دهید ، چشمان خود را ببندید و سعی کنید آن فضایی را که یک ترانه سرای تازه کار با کیفیت روبرو می شود ، آرامش یک کلانشهر در شب ، آرامش آبشار صداهای مسحورکننده درک کنید.

20 – هک – “What the heck”: اولین آلبوم Diamine ، یک دوتایی متعلق به اصطبل روشنگر برچسب Maciste Dischi ، می تواند اولین شیار جاده ای باشد که هنوز توسط دیسکوگرافی ایتالیا پیموده شده است. هنرمندان رومی آزمایش جذاب ترانه سرایی الکترو پاپ را پیشنهاد می دهند که دقیقاً به هیچ کس قبل از آنها نسبت داده نمی شود. در سوابق ، ما این عدم دقت را در مد نمی دانیم ، به هر قیمتی که باشد ، سادگی که با غیبت مرز است ، نه ، هیچ یک از اینها. “What heck” بدون جیغ ، جایگزین بدون گیتار یا افراط برای خودشان قدرتمند ، اتمسفری بدون هیچ کس ثانیه ای خسته کننده است ، شاعرانه بدون هرزگویی رادیکال شیک آسان ، تجربی بدون نیاز به اعتیاد به شخصیت پردازی. این به سادگی یک موسیقی است ، که به روشی جدید و فریبنده ساخته شده است ، آهنگ ها ده آهنگ هستند و شما می توانید همه آنها را در یک نوبت بنوشید ، همه آنها کاملا عالی کار می کنند. به ویژه توصیه می شود گوش دادن به “جایی” و “هیچ چیز شخصی” ، که نشان می دهد برای ساختن موسیقی فوق العاده دلخراش نیازی به پیانو ، نوحه در مسیر اشک نیست. و سپس ، شاید حتی یک قدم بالاتر از “دیگر” و “هک” دیگر ، اما این فقط یک موضوع سلیقه ای است.

21 – برج حمل – “فضا / 18 سال”: مسحورکننده ، برای قرار گرفتن در آن جهان از موسیقی بسیار جذاب نوجوان ، بسیار ترانه سرایی ، بسیار خوب انجام شده است. برج حمل قطعاً برای بزرگسالان آواز نمی خواند اما کافی است موسیقی او را شروع کنید تا هر کسی ، صرف نظر از سن ، بخواهد به گوش دادن به هر کلمه ای که در زندگی خود گفته است ادامه دهد. وای.

22 – دارگن د آمیکو – “بیر طویل”: Dargen D’Amico ، در صحنه ای که هدف آن فروش مجدد همیشه همان محصول به روش صنعتی است ، نشان دهنده یک استثنای فوق العاده است. در جهانی که شما با همسایگان خود یک دیوار 10 سانتی متری را ذبح می کنید ، بیر طویل مکانی در مرز بین مصر و سودان است که هیچ کشوری ادعا نمی کند ، هیچ کس نمی خواهد. بدون پرداختن به شایستگی های واقعیت های تاریخی ، در می یابیم که این یک استعاره باشکوه است که توسط دارگن آمیکو برای نمایندگی خود پیدا شده است ، نه اینکه کسی آن را نمی خواهد ، در واقع ، او یک برنامه درسی دارد که نیمی از آن کافی است ، اما این یک مکان متفاوت از رپ است ، یک ضبط توسط Dargen D’Amico ، البته از جمله مورد آخر ، هیچ ارتباطی با هر رپ رپ ایتالیایی دیگری که پیدا خواهید کرد ندارد. او یک رپ فکری است که مستقیماً به مطالب اشاره می کند ، نه با کندی و دقت صحیح جراح ، بلکه به عنوان شخصی که می خواهد با پریدن از صخره ای که آسمان را می بوسد ، به آب برسد. آنها آهنگهای پر از چشمک ، کلاهبرداری از کلمات و مفاهیم هستند. غیرقابل قبول

خبر پیشنهادی  موساد از "تهران" تا "عملیاتی" به سینما و تلویزیون نفوذ می کند

23 – Frah Quintale – “Banzai”: Frah Quintale یک دیوانه است ، یکی از آن کارت های وحشی موسیقی ایتالیایی است: رپ ، ایندی ، همه راه های برنده ، مانند قرار گرفتن در پشت میز با یک خیط و پیت سلطنتی در دست. وقتی رکورد منتشر شد ، Francesco Servidei تمام مردم وب را با نفسی روی گردنشان که برای انتشار بیشتر التماس می کردند ، داشت ، پس او چه کار می کند؟ او “Banzai” را ضبط کرد ، یک ضبط با صداهای کاملاً جدید ، که به وضوح از موسیقی سیاه چشم پوشی می کند ، به ویژه R&B ، ژانری که تعداد بسیار کمی در ایتالیا کشف کرده اند و با نتایجی که پاداش دریافت نکرده اند رتبه بندی رکوردی که با نهایت لذت مست می شود ، که همزمان آرامش می یابد و ضربه می زند ، و فقط یک مورد (شاید یک رکورد جهانی برای یک رپ رپ) با استعداد IRBIS 37 دارد. به همه این دلایل Frah Quintale یک احمق است و ما احمق ها را دوست داریم دیوانه

24 – همه پدیده ها – “کالاهای تشییع جنازه”: شما به کسی نیاز دارید که سعی کند دیوارهای خاصی را خراب کند ، و سپس این کار را با بی رحمی و مفاهیم غیر قابل حساب انجام می دهد. امسال بیشتر و بهتر از همه شاید این جوان توتی فنومنی این کار را انجام داده باشد ، موجودی به شکل دیگری که چند سال پیش چنین کاری کرده است ، نام او نیکولو کنتسا است ، اما بسیاری او را با نام من Cani می شناسند موسیقی ایتالیایی توانسته مسیر خود را منحرف کرده و دوباره نور را بدست آورد. امروز او خود را به این پروژه وام می دهد ، زمینی که چالش خاص خود را بازی می کند و مشخصاً برنده آن است.

25 – جک سیگاری – “من دیر رسیدم”: وقتی رپ به خوبی انجام می شود و برای تبلیغ جالبترین یا ماچو ماچوی شخصیت شخص سوار نمی شود ، تفاوت کاری نیست ، شما می توانید آن را بشنوید. جک سیگاری ، متولد 82 (اتفاقاً وقتی قافیه ها یک مرد و نه پسر به دنیا می آورند نیز شنیده می شود) ، یکی از اعضای گروه Machete Crew از Salmo ، یکی از بهترین رک های سالهای اخیر و در سالهای آخر ما رکوردهای زیادی را گوش کردیم روایتی منسجم و صمیمانه ، در داخل کارمندان را می یابید ، پیرامون را پیدا می کنید ، شکایت را پیدا می کنید ، هر آنچه را که باید در داخل یک آهنگ بزرگسالان باشد ، از هر ژانر ، که مشخصات رپ در سال 2020 به نظر می رسد حیرت انگیز است. “من دیر رسیدم” یکی از آن رکوردهایی است که ردیف رپ و ترانه سرایی را به طور فزاینده ای نازک می کند و بیایید بپذیریم که در این لحظه روشن ترین قلم های موسیقی ایتالیا پنهان می شوند.

26 – Gemitaiz – “QVC9 – آنچه من توصیه می کنم جلد. 9 ”: Gemitaiz توانایی خارق العاده ای دارد که می تواند عمیقاً در داستانهایی که تصمیم دارد روایت کند ، بیشتر از بیشتر همکاران بیشمار خود باشد. در این میکس تیپ میله های برجسته برجسته صحنه ، از Nitro تا Fabri Fibra ، از Emis Killa تا Geolier ، از Izi تا MadMan ، و دوباره Carl Brave ، Speranza و Achille Lauro را پشت سر می گذارد ، به همین دلیل مستحق شنیدن دقیق است. به طور خاص ، ما “مادر” ، “Mondo di mud” ، یک قطعه با ارزش عالی ، “بسیار خوب” ، “بیشتر از این” و “پول پول” را نشان می دهیم

27 – توسکا – “مورابزا”: توسکا بدون شک شخصیت زن سال است. در آخرین نسخه Sanremo توسط Amadeus در extremeis خوانده می شود و آهنگی را ارائه می دهد که نه تنها زیباترین لیست پخش جشنواره 2020 است بلکه همچنین از جمله زیبا ترین آهنگ هایی است که تاکنون در صحنه Ariston اجرا شده است. او دو جایزه Tenco و دو جایزه Nastri D’Argento را به خانه می برد و سپس یک مستند را که در آن به بهترین وجهی قدرت زبان موسیقی را اسکن می کند ، تنها زبانی که در جهان باقی مانده است بدون اینکه آنها را تقسیم کند. “Morabeza” تصفیه شده ترین آلبوم سال 2020 است ، یک داستان افسانه ای در موسیقی جهانی ، سفری که توسکا در جمع هنرمندان واقعی انجام می دهد ، کسانی که با کاورها و لایک ها کمی بازی می کنند ، اما به اصل این حرفه فکر می کنند: هنر ، نحوه اجرای آن ، نحوه گفتن آن و چگونگی تکریم آن با وقار.

28 – لازا – “J”: یک رکورد بسیار شخصی است که به طور کاملاً معقول و ارگانیک ، خطی را که رپ را از تله جدا می کند بیشتر و بیشتر نازک می کند. اکنون همه افراد همه کارها را انجام می دهند ، ضربات متفاوت است ، دام به آرامی نویسندگان خود را پیدا می کند ، شخصیت هایی که چیزی برای گفتن دارند و چیزی بیش از تصویر خودشان فکر می کنند. در اینجا ، Lazza یکی از این موارد است. در “J” او در جمع برخی از نمایندگان برجسته صحنه رپ / تله مانند Capo Plaza ، پدیده عالی ، Gue Pequeno ، شیوا ، که با آنها “MON AMOUR” و بیش از همه “FRIEND” را امضا می کند ، از خودش می گوید جالب از ده پیشنهاد ، که همچنین در همکاری Geolier حساب می شود ، که او نمی تواند به آن کمک کند ، هر چیزی که لمس کند هزارتوی مغناطیس می شود. و سپس دوباره تونی اف ، امیس کیلا و جیمیتایز. به طور خلاصه ، کمی از همه چیز در داخل وجود دارد و همه چیز از کیفیت فوق العاده ای برخوردار است. میبینی؟ این بسیار ساده است ، برای ساختن موسیقی خوب فقط باید نوازنده خوبی باشید و سپس تفاوت ، متاسفم برای دیگران ، اما می توانید آن را بشنوید.

29 – غالی – “DNA”: غالی می توانست سالها با آنچه که بود زندگی می کرد ، کمتر عرق می کرد ، حتی ممکن بود بیشتر هم درآمد کسب کند ، در عوض ، مانند یک پیتر پن جدید ، او ترجیح داد بزرگ شود ، خودش را به چالش بکشد ، و محدودیت های (کاملاً گسترده) خودش را تجربه کند نواختن موسیقی. نتیجه یکی از بهترین آلبوم های رپ سال 2020 است ، اثری که نه تنها بلوغ را نشان می دهد ، نشانه این است که در پشت آن ماده وجود دارد ، هوش وجود دارد ، مواد خام وجود دارد که باید با دقت دنبال شود. بلکه جستجوی یک پیچیدگی موسیقی ، تمایل به فراتر رفتن از خود. برخی از موفق ترین تک آهنگ های سال از “DNA” استخراج شده اند.

30 – دیگو ریورا – “Gran Riserva”: پوگلیایی به زیبایی غرب قدیمی ، زیبا ، غبارآلود و افسانه ای ، آواز خوانده ، گفته شده ، بهتر نیست ، توسط کارمین توندو ، یکی از بهترین نویسندگان صحنه ملی نقاشی شده است. موسیقی که از دور می آید ، شما می خواهید در سایه درختی که نور نارنجی را فیلتر می کند و مانند یک فانوس دریایی از آسمان می درخشد ، آرام آرام برقصید. دیگو ریورا یک پروژه جانبی رهبر La Municipal است ، اما Tundo از این فرصت استفاده می کند و آهنگ هایی را که به نوعی “همه” را نگران می کند کنار می گذارد ، و یک کار صمیمی و شگفت انگیز را توسعه می دهد ، گویی از سوراخ سوراخ این “Gran Riserva” می توانیم نگاهی اجمالی به زندگی و تجربه او داشته باشیم. این یک ضبط یک نوع است با صداهایی که اکنون عملاً غیرقابل دستیابی است ، چنگی که قلب را مست می کند و من نمی دانم 50 سال پیش چه میزهای باستانی بیرون از منزل چیده شده و هنوز منتظر یک لیوان شراب قرمز دیگر هستند خوب

31 – کالیبر 35 – “حرکت”: گاهی اوقات شما فقط باید گوش خود را از کلمات بسیار زیاد ، بسیاری از مفاهیم ، بیش از حد بسیاری از ابرسازه ها تمیز کنید. Calibro 35 از جالبترین و نوآورترین هنرمندان صحنه ایتالیا است و “Momentum” عکاسی ابزاری از یک مکث ، بازتاب ، یک فکر عمیق ، چیزی روشنفکرانه و بدون هیچ گونه عارضه ای است. این موسیقی ، واقعی ، جدی است. عالی.

32 – دندان – “دندان”: خوشبختانه Dente وجود دارد که افکار ما را در جای خود قرار می دهد ، احساسات خود را مرتب می کند ، و حتی عمیق ترین ، صمیمی ترین ، ناراحت کننده ترین چیزها را به ما می گوید ، به روشی ساده و فوری. خوشبختانه Dente وجود دارد که قادر است همیشه خودش باقی بماند ، بنابراین ما می توانیم دوباره به او اعتماد کنیم ، زیرا می دانیم که او همیشه کلمات مناسبی برای گفتن زندگی ما خواهد داشت ، با نادیده گرفتن آن جادوی مرموز مرتبط با دقت همیشه درست می شود در این آلبوم ، اولین آلبوم که نام او را بر خود دارد ، او خودش را از همه چیزهایی که دارد و دارد ، دور می کند و لحظاتی از احساسات واقعی را به ما هدیه می کند. مانند آن “آدیو” که ما را بی رحمانه نسبت به آن افکار میخکوب می کند که ، به اشتباه ، دوست داریم آنها را دریبل کنیم. با تشکر.

33 – پیوتا – “Suburra”: پیوتا رم همیشه در مورد آن صحبت کرده است ، بسیار شگفت انگیز و پست است ، عبور از سریال “Suburra” پس از آن خطرناک بودن بیش از حد ، بیش از حد واضح است ، این نیست که ما در مورد یک رپ صحبت می کنیم که موفق به با گذشت سالها فرمولی کاملاً منحصر به فرد از سبک شناختی پیدا کنند تا به عنوان یک پیوند کامل با ترانه سرایی های مدرسه قدیمی عمل کنند و هرگز از کشف پتانسیل صوتی ژانر خود دست بر ندارند. I brani che Piotta ha scritto per raccontare i personaggi di “Suburra” non fungono solo da accompagnamento e non si limitano nemmeno a fare da didascalia ad una narrazione che ne potrebbe fare a meno; sono una meravigliosa traduzione in musica dell’essenza di quei personaggi che rappresentano l’anima marcia della nostra capitale e Piotta li racconta con empatia, schiettezza e anche un commovente briciolo di pietà, la stessa di mamma Roma verso i suoi figli, specie quelli più difficili. Eccezionale.

34 – Izi – “Riot”: Ciò che fa la differenza tra Izi e quasi tutti i pari esponenti del rap nostrano, è che il suo stile non viene mai sperperato a casaccio ma è sempre messo al servizio di un qualcosa da dire di ben preciso. Le rime sono possenti, i featuring onesti, la struttura delle produzioni solida ed efficace, tutto quello che si può desiderare da un ottimo disco rap.

35 – Glomarì – “A debita vicinanza”: Uno schiaffo in faccia a chi non crede più nell’efficacia della poesia, nella potente delicatezza di un certo tipo di canzoni impegnate, a chi insegue successi camminando in bilico tra pop rappato e reggaeton dai contorni inutili, senza capire la differenza tra l’essere stimati e l’essere riconosciuti, tra una carriera e la moda. A chi dentro un pezzo ci mette dentro di tutto perché dentro non c’ha niente, a chi non riesce a far musica senza un computer davanti, a chi suona ma non suona niente. A tutti voi, lì fuori, mettetevi comodi e ascoltate questa meraviglia di disco.

36 – Emis Killa & Jack La Furia – “17”: Un signor album rap, questo non solo per la qualità di produzione e barre, ok, non è che ci si potesse aspettare di meno da due che il loro sporco mestiere lo hanno sempre saputo fare, specie Jack La Furia, che c’ha oltre vent’anni di rap sul groppone, e se non sai fare ciò che fai non riesci a farlo per oltre vent’anni a certi livelli; ma anche perché “17” ci pone davanti ad un corto circuito generazionale di altissimo livello, dove un sound ammorbidisce e doma l’altro e il mix che ne viene fuori è spettacolare. Straordinaria poi la capacità di produrre una serie di brani dalla natura così intensa e intima essendo, di fatto, un lavoro di coppia che poteva anche essere naturale che finisse in un’orgia di slinguazzamenti alla francese reciproci, tipici di questa nuova mania del featuring a tutti i costi che sta ammorbando il genere, minando la matrice autoriale di grande valore che avrebbe la possibilità di proporre. I due artisti trovano spazio anche per dare qualche sonora sculacciata a quei giovinastri che si stanno divorando il mercato, smascherandoli della loro natura fake di duri plastificati, di trapper con i denti da latte, ma senza condannare a prescindere un’intera scena, significativa in questo caso la scelta dei feat., pochissimi: Salmo e Fabri Fibra per “Sparami”, due colleghi dal talento cristallino, artisti veri che hanno fatto e continueranno a fare la storia del genere nel nostro paese, portandolo ben oltre i confini ora pensabili da noi umili mortali; poi Massimo Pericolo che rappa con loro in “L’ultima volta”, che è il rapper forse più autentico della nuova scena nazionale; e infine Lazza in ben due brani, “No insta” e “Gli amici miei”, lui che prima di essere rapper è un pianista di grande talento. Direbbe il colonnello John “Hannibal” Smith: “Adoro i piani ben riusciti”.

خبر پیشنهادی  یک قایق لاستیکی با 100 مهاجر سرنشین شده است ، در میان کشته شدگان یک دختر شش ماهه

37 – Negramaro – “Contatto”: I Negramaro tornano dopo tre anni di silenzio con un disco estremamente attuale. Come quasi tutta la produzione della band salentina, per apprezzarne il sapore intenso, cantautorale ma confortevole, elettronico ma surreale, serve masticare bene i brani, prestargli attenzione come si fa con una donna bella ma complicata, per scoprire alla fine, come succede quasi sempre con le donne complicate, che sono le migliori. È un album pieno di speranza, un album che nonostante le elettro atmosfere, che non possono ormai considerarsi nuove per la band, ci suona nel cuore come una carezza sincera. “Noi resteremo in piedi”, il brano che apre il disco ne è anche il manifesto più credibile, anche più della title track, che in effetti non è tra i brani più forti della playlist. Altrettanto interessante il featuring con la giovanissima Madame, l’unico del disco, a testimonianza di un’attenzione concreta dei Negramaro nei confronti di ciò che avviene intorno a loro. Ma ciò che è più importante è che la band porta avanti dopo quasi vent’anni il concetto stesso di band, una realtà che in Italia è praticamente sparita, cui esponenti si contano sulla punta delle dita di una mano stando larghi. Ed è un concetto che nel disco esce fuori in maniera vivida e vibrante; non possiamo sapere, e nemmeno ci interessa questo granchè, cosa succede negli spogliatoi, è chiaro, ma quel che è certo, ed estremamente ammirevole, è che Giuliano Sangiorgi, nonostante sia un’entità che mediaticamente potrebbe serenamente vivere di luce propria, in realtà senza i suoi compagni non otterrebbe gli stessi risultati, tant’è che “Contatto” è stato prodotto tutto homemade dal tastierista Andrea Mariano; scontato? Affatto. Giusto? Assolutamente si, perché Mariano è riuscito a restituire al pubblico con precisione chirurgica il sound e il messaggio che la band intendeva comunicare. Bravissimo. Bravissimi.

38 – Ghemon – “Scritto nelle stelle”: Dire che Ghemon merita di essere considerato un artista estremamente raffinato, non fa cadere la mascella a terra a nessuno. “Scritto nelle stelle” ci dice questo. È un album che scorre via liscio e piacevole dalle orecchie alla gola. A fare i rompiscatole bisogna dire che manca qualche lampo di cui siamo ormai certi Ghemon è capace, “Rose viola” e “Un temporale” d’altra parte non sono brani che si scrivono da soli, tutto suona bene ma non in maniera epica, nessun brano lascia quella sensazione di aver ascoltato qualcosa di memorabile, seppur “Inguaribile e romantico” sia un pezzo di assoluto valore, forse un gradino in più degli altri. Apprezzabile anche se curiosa la scelta, evidente, di non inseguire affatto il sound che “va” in questo momento, buttandosi su una sorta di R&B anni ’90 che però ha lo svantaggio di risultare vagamente demodè, e non sia mai preso come un qualcosa di negativo.

39 – Giorgio Canali & Rossofuoco – “Venti”: Il periodo di isolamento al quale siamo stati costretti ci lascia perlomeno una scia di ispirazione musicale che possiamo cavalcare per rendere tutto un po’ meno mortificante, per quanto possibile è ovvio. “Venti” ne è il tipico esempio; Giorgio Canali rimane l’irriducibile rocker che conosciamo e ringraziamo di esistere, sono venti canzoni non solo belle ma serie, ed è un aggettivo non buttato a caso, cui va totalmente filtrato quel senso di vaghezza, “Venti” è un disco serio in un momento in cui c’è un disperato bisogno di serietà nella musica italiana, dove tutto è diventato un fastidiosissimo usa e getta.

40 – Edoardo Bennato – “Non c’è”: Se “Non c’è” rappresenta il grido consapevole di un’intera generazione di cantautori lasciati indietro da un mercato discografico senza alcuna pietà né memoria, né gratitudine, né interesse per il valore artistico, l’omonimo disco ci fa capire cosa essenzialmente questo mercato ci sta oscurando. Bennato ci porta a fare un viaggio nel suo passato di cantautore immenso, folle, sfrontato, talmente sfrontato che non fa nemmeno finta di crogiolarsi nel proprio passato, perché ha altre cose da dire e sono cose che non dice nessuno.

41 – Melancholia – “What You Afraid Of?”: Album d’esordio che è una bomba, niente di meno di quello che ci hanno mostrato nel calderone del talent di Sky, ma forse anche qualcosa in più; forse questo rock così etereo, meravigliosamente disturbante, la poesia del loro disagio, gli spunti creativi elettronici, senza i lustrini dello studio televisivo ne escono addirittura rafforzati. Manuel Agnelli ce l’ha ripetuto tante volte: “Sono pronti”, noi rispondiamo, dopo l’ascolto, che sono anche più che pronti, sono avanti. Ora c’è da capire se il pubblico li abbandonerà quando si accorgerà che non cantano una sola parola in italiano, che non ne hanno la ben che minima intenzione e che la loro musica non è da intrattenimento, ma da club, da ascolto attento e concentrato. Chi se li perde non sa cosa si perde.

42 – Peppe Socks – “Stella del sud”: Il rap in dialetto napoletano è probabilmente la più importante sorpresa di questo 2020. Si tratta di piccole perle di opere hip hop, dimenticatevi quel sapore kitsch del neomelodico, dimenticatevi quelle atmosfere esagerate e irreali di “Gomorra”, quella drammaturgia plastificata in stile ammmericano che diverte fino ad un certo punto. Il rap napoletano rappresenta la maggiore manifestazione possibile dell’urban, dietro ci scorgi l’onestà delle storie, che ti arriva schietta come uno scappellotto sulla nuca. Il rap partenopeo per la prima volta, davvero, riesce a diventare la lingua perfetta per esaltare la difficoltà e bellezza inarrivabile di una città a arte pura. È successo in molti dischi e succede anche in questo “Stella del sud” di Peppe Soks, classe 1997 e la capacità espressiva di un piccolo Caravaggio con la rima al posto del pennello.

43 – Anastasio – “Atto zero”: Non è che da queste parti ci si metta le mani ai capelli per i ragazzi dei talent, ma alle volte la parola stessa “talent” può davvero riprendersi a gomitate la propria postazione, il proprio significato. Perché Anastasio, classe 1997, è bravo davvero, il suo è un rap di concetto, profondo, ispirato, ponderato. “Atto zero” è un ottimo primo passo.

44 – Carl Brave – “Coraggio”: Al momento Carl Brave è certamente uno dei cantautori più moderni dell’intera scena italiana, è venuto a galla come anello di congiunzione tra rap, trap e indie e allo stesso modo si sta facendo largo in questa giungla 2.0 che è diventata la musica. Non serve nemmeno cliccare play al disco, basta semplicemente scorrere la lista dei featuring e accorgersi che alla festa partecipano Elodie, ex “Amici di Maria de Filippi”, i fratelli Sattei (Mara e Tha Supreme), quelli che stanno rivoluzionando la scena rap italiana, e poi ancora Ketama126, Gue Pequeno, Taxi B e Pretty Solero, non uno che c’azzecca niente con l’altro, tutte concezioni totalmente diverse di intendere la nobile arte marziale dell’hip hop. E in mezzo lui, cui presenza, come lo zenzero, non stona mai, che si diverte a zompettare da un lato all’altro delle barricate come Homer Simpson all’entrata dell’ambasciata statunitense in Australia. Dentro “Coraggio” Carl Brave poi ci mette di tutto, dai social al sociale, senza mai scadere nell’inautenticità, senza che mai i pezzi, diciassette in tutto, nonostante siano leggeri, facilmente accessibili, suonino come spot; è tutto leggero ma mai superficiale, è tutto tangibile ma mai ruffiano. Nota di merito per “Spigoli”, “Gemelli”, “Fratellì”, “Buuu!” e “Le guardie”.

45 – Francesco Gabbani – “Viceversa”: Posto che “Viceversa” era la canzone che avrebbe dovuto vincere il festival di Sanremo, l’album omonimo è un disco pop moderno, ottimamente fatto, chirurgicamente preciso. Esprime tutto ciò che è e vale Francesco Gabbani, a sua volta un cantautore pop moderno e preciso nella propria essenza. Il risultato è un disco dalle solide fondamenta, con alcuni brani che spiccano in quanto a brillantezza.

46 – Birthh – “WHOA”: Un’opera italiana buona per il mercato internazionale. Livelllo altissimo, consacrazione di una artista che ci ha già regalato diverse gioie e adesso sboccia in 11 canzoni dalle atmosfere elettroniche e affascinanti.

47 – Vale Lambo – “Come il mare”: Ancora una volta Napoli si prende lo scettro di capitale assoluta del rap, questo anche perché il dialetto partenopeo ne è totalmente la lingua ufficiale. Napoli è il solo luogo che ormai riesce a restituire quelle atmosfere urban che non risultano solo affascinanti ma, soprattutto, più credibili; il rap ha bisogno di Napoli e di autori con un’idea illuminata come quella dei suoi interpreti e Vale Lambo è uno dei principali della scena. Metti play al disco e ascolti semplicemente delle storie, che è qualcosa che, persi in inutili machismi da cortile delle elementari, molti colleghi si sono dimenticati. In “’Nammurat e te” per esempio, firmata in collaborazione con quell’altro geniaccio di Franco Ricciardi, Vale Lambo canta in qualità di donna, una rivoluzione culturale in una fase durante la quale il rap e i suoi interpreti (e parliamo degli interpreti principali) danno libero (e sacrosanto intendiamoci) sfogo della propria pochezza scrivendo delle donne come se fossero trofei di caccia usa e getta.

48 – Bugo – “Cristian Bugatti”: è un vero peccato che il largo pubblico italiano riconosca Bugo solo per quella geniale uscita di scena dal palco dell’Ariston mentre Morgan cantava una versione alternativa del pezzo presentato in gara al Festivàl, perché Bugo, già da moltissimi anni, è un cantautore che vale molto più del gossip, del chiacchiericcio, delle inevitabili e patetiche ospitate nei salotti televisivi a giustificarsi della altrui tracotanza. “Sincero” era un buon pezzo, un buon apripista per presentare il proprio lavoro, finalmente, dopo una gavetta interminabile, all’attenzione di un pubblico più vasto e rilucidare una carriera che rischiava di arenarsi avendo perso quel treno itpop passato dieci anni dopo il suo arrivo in stazione. Non a caso sul disco ci stampa nome e cognome, perché si tratta di una presentazione, di una rinascita, felice, se possiamo aggiungere, perché il disco, al netto di una follia che ha sempre caratterizzato la sua opera che lascia spazio ad una legittima maturità, è pieno di buoni brani, a partire dalla traccia che apre l’album: “Quando impazzirò”.

49 – Marina Rei – “Per essere felici”: Un ritorno importante quello della cantautrice e percussionista romana, un po’ perché avviene dopo ben sei anni di silenzio, un po’ perché il 2020 corrisponde con i 25 anni dell’omonimo “Marina Rei”, l’album uscito subito dopo la sua primissima partecipazione al Festival di Sanremo con “Al di là di questi anni” che ne decretò il successo nazional popolare sancito poi da altre perle come “Primavera” e “Un inverno da baciare”. “Per essere felici” è composto da otto tracce nelle quali Marina Rei prosegue nel suo percorso autoriale impegnato, serio, giustamente ostinato. 25 anni durante i quali, naturalmente, la musica è cambiata, il mercato musicale ha subito ben più di una variazione e ad oggi si presenta con connotati del tutto diversi e certamente più spigolosi per quanto riguarda chi, come Marina Rei, decide consapevolmente e orgogliosamente di non addomesticare il proprio talento per strizzare l’occhio alle classifiche. In un periodo in cui le voci femminili in Italia, per motivi ancora rimasti pressoché sconosciuti, scarseggiano, “Per essere felici” risulta una boccata d’aria fresca e allo stesso tempo un grido d’allarme per tutto ciò che, distratti da social e tv di flusso, ci stiamo perdendo.

50 – Tedua – “Vita Vera Mixtape”: La trap piace al 90% dei più piccoli ed è odiata dal 90% dei più grandi, il problema non è il genere, è ovvio, odiare un genere a prescindere non ha senso, al limite non lo si ascolta, che mica qualcuno ci punta una pistola alla testa. Il problema è che nella maggior parte dei casi tutto resta troppo in superficie, buttato lì, come se la musica non fosse la fine del percorso, ma un mezzo per arrivare ad altro, e quell’altro, appunto, con l’arte non c’entra niente, ed è una cosa che crea nei più sensibili istinti quasi vandalici. Poi capita che Tedua, t/rapper genovese che ha già alle spalle collaborazioni con i colossi del genere, incide un album ascoltabilissimo, con una logica centrata, strutturato, sensato, che scava più nel profondo non solo per quanto riguarda i testi, che non sono soltanto la solita, noiosissima, ostentazione della propria fortuna, della quale, lo diciamo a scanso di equivoci, non ci frega niente, ma che esplora le potenzialità di un genere che da noi è stato immediatamente bollato e archiviato. Questo perché finora di roba veramente valida ne è uscita poca probabilmente, ma l’impressione in questo senso è che siamo soltanto all’inizio. Ecco, a proposito di inizio, se volete dare una possibilità alla trap “Vita Vera Mixtape” potrebbe essere un’ottima scelta. Bene. Bravo. Bis.